Regen, regen, regen.
Ik ren de longen uit mijn lijf, met gutsende regen in mijn gezicht. Langs eeuwenoude bomen, langs straten, langs mensen. Langs ronkende auto's met lachende mensen. Langs huppelende honden met kwispelende staarten.
De wereld ziet er zo mooi uit. De wereld is prachtig.
Maar ik kan je niet vergeten.
Dus ren ik, en ren ik en ren ik en ren ik. Tot ik, doorweekt, in het gras lig en mijn ogen sluit.

Ga uit mijn hoofd, alsje- alsjeblieft.

Achja.
Ik hou nog steeds van je.
Verder gaat alles prima.

Zou je me geloven, als ik je vertel dat je de allermooiste bent?
De wereld staat een seconde stil als jij langsloopt. Een seconde die te snel voorbij gaat. Mijn lichaam wordt naar jou toegetrokken, alsof er niets anders belangrijker is op deze planeet. Ik word duizelig van mijn gedachten aan jou, gedachten die nooit lijken te eindigen. Niemand geeft me gelijk als ik zeg dat jij perfect bent, een weerspiegeling van de hemel. Een afgezant van God. Zoiets. Nee, maar weet je? Die mensen zijn blind. Want er is echt, xc3xa9cht niets dat mooier is dan jij. Ik vind dat jou imperfectie je perfect maakt. Je zou het niet willen horen. Je zou me belachelijk vinden.
En nee, je zou me ook niet geloven.

En dxc3xa1t maakt je nog weer zoveel mooier.

Verbeeld ik het me?
Nee.
Nee, ik zie het goed. Je staat nog geen meter van me af. Onze blikken verstrengeld in een illusie. Je lacht miljoenen zonnetjes. Je oogverblindende schoonheid lijkt bijna tastbaar. Of ben je dat ook?
Ik voel de neiging mijn hand naar je uit te strekken. Of naar je toe te lopen. Om dan met mijn vingers je handpalm te strelen, zonder dat iemand het merkt. Waarna we een diepe blik van verstandhouding hebben. Hoewel die meter tussen ons blijft, lijken onze blikken de dromen zelf te vormen. In onze illusie raken we elkaar liefdevol aan. Zijn er geen obstakels.
Wauw.

We watched the sunset from our car, we all took it in
And by the time it was dark you and me had something, yeah!
And if this is what we've got, then what we've got is gold.xefxbbxbfxefxbbxbf
We are shining back and I want you, I want you to know..

Daar zitten we in de auto, in de middle of nowhere. Omringd door berglandschappen, natuur en .. stilte. De ondergaande zon bekijken we zonder woorden. Jouw hand in de mijne. Zachte vingers die de mijne strelen. Je zucht, maar dat geeft niet. Ik snap het gevoel. Een verlichting, omdat dit het meest gelukkige moment is uit ons leven. Het geruis van de oceaan lijkt naar de achtergrond te verdwijnen, op het moment dat jij me aankijkt. Die blik in de ogen die mijn onderbuik van miljoenen salto's voorziet. Elke keer weer.
Dus daar zitten we dan. Een moment dat levenslang mag duren. Maar wat relatief veel te snel voorbij is. Want wij samen, is de mooiste herinnering. De allermooiste.

Kan niet, mag niet. En jxc3xa9xc3xa9tje! Het slaat toch ook nergens op. Het is een verlangen dat niet verdwijnt, een gevoel dat mijn lichaam niet verlaat. En die gedachte, die dromen over jou die mijn ziel betoveren tot ik van ellende niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Weken verstrijken. Maanden. En nog steeds ben je de hoofdpersoon van mijn gedachten. DIe lach die mij verscheurt van liefde, die ogen die mij een leven lang bij blijven. Ik hou van je. Gxc3xb3d, ik hou verdomme zoveel van je.

Ik vraag me weleens af hoe het zou zijn om op te groeien in een jungle. Een beetje zoals Tarzan. Je ziet weleens documentaires over kinderen die van jongs af aan zijn opgegroeid tussen de wilde dieren. Rennend op twee benen en twee armen gedragen ze zich als een wolf, ook al snappen ze zelf waarschijnlijk ook wel dat ze compleet anders zijn. Maar werkt hun gedachtegang wel zo? Tenslotte is die heel anders ontwikkeld door hun jarenlange avontuurtje in de modder. Volgens 'deskundigen' zijn die kinderen zich van geen kwaad bewust. Nee, een spiegel hebben ze inderdaad niet echt. Maar dat zelfs de bewegingen dan op die van een wolf lijken, dat is bijna griezelig. Ze krabben dan met een kromme 'poot', rennen lange afstanden op zoek naar een prooi en zien Wanda de Wolf als hun moeder. Het is interessant om te zien hoeveel invloed de leefomgeving heeft op een mens.

Ik vraag me dan natuurlijk ook af hoe het 'oergevoel' van die dieren dan werkt. Zij nemen het kind tenslotte op in hun groep of zien het als hun familie. Laatst zag ik ook een documentaire over een kind dat opgroeide tussen de chimpanchees. Die hele chimpanchee-groep was xc3xa9xc3xa9n, inclusief het kind. Natuurlijk is het naar mijn idee wel xc3xadets logischer dan een wolvenfamilie. Als je in de evolutie gelooft, stammen wij als mens af van de apen. Misschien zien zij een bepaalde verwantschap. Maar het blijkt dat alle dieren die oudergevoelens kunnen vertonen. En dat kinderen, die alleen worden achtergelaten in de natuur, zelf levende wezens opzoeken. Om de eenzaamheid te beschrijden, om een verwantschap te vinden.

Jammer is dat er nooit een kind gevolgd kan worden in zulke omstandigheden. Ik zou op de voorste rij zitten. Wettelijk is dat uiteraard nooit toegestaan, maar toch. Het is interessant. Hoe begint zoiets? Een kind ligt, compleet afhankelijk enzo, in een struik. En dan loopt er een moederwolf naartoe? Alsof die meteen denkt; YES, hier hebben we nou een lifetime op gewacht. Nee. Over dat proces kan alleen maar gespeculeerd worden.

En weetje, eigenlijk is het ook heel erg mooi. Die kinderen zitten dan weliswaar in een verkeerd lichaam, maar zijn wel xc3xa9xc3xa9n met de natuur. Dat gaat in de moderne maatschappij wel een beetje verloren. Alles is technologie, bouwen, luxe.. Dat mag soms wat minder, wat mij betreft.
Die kinderen weten niet beter, en in die zin bewonder ik ze. Heerlijk toch, in een boom klauteren en gewoon -lekker makkelijk- niet beter weten?

O, God. Ik begin behoorlijk diep te zinken. Ja, verder dan welke inktvis of welke kwal ooit geweest is. En voor ik de bodem raak, mxc3xb3et ik proberen terug te zwemmen. Terug naar mijn trots.

Hart en hoofd gaan vaak niet samen. De mijne hebben momenteel zelfs een hevige, inwendige discussie. Mijn hart als het witte engeltje, mijn hoofd als de welbekende, betweterige duivel. Toegegeven, het duiveltje heeft vaak gelijk. Ook nu, denk ik.
Ik moet keihard wegrennen, loslaten. En wel zo snel mogelijk. Het probleem is dat mijn benen die sprint nog niet nemen, ze blijven staan. Aan de grond genageld.

Ik wacht ongeduldig op het moment dat mijn hoofd het wint van mijn hart. Dan kan ik weer terugzwemmen naar het licht, de ruig golvende bovenlaag van de oceaan.

Waarom mengen mensen die eigenlijk liever alleen zijn, zich vaak met anderen? Is het, omdat ze anders bang zijn zich eenzaam te voelen? Saai? Of bang voor reacties uit de omgeving? "Oja, Truus.. Nee die heeft echt geen vrienden."
Eerlijk gezegd, denk ik dat een eenzaam gevoel vaker voorkomt als je niet alleen bent. Bijvoorbeeld als je met een groepje gaat stappen, of wanneer je op een verjaardag bent. Je vertelt in geuren en kleuren, dolenthousiast, over je middagje shoppen, waarop een groepslid uitbundig roept: "WAT!? Heb je een ROOD rokje gekocht? Ik hou dus echt nxc3xadet van rood hxc3xa9!" Waarna een aantal andere dames hier gretig op inhaken. "Nee, rood is echt niet mijn kleur", en "Dat zou ik dus nooit hebben gekocht."
Op zo'n moment voel je je eenzamer dan ooit, alsof je een moment alleen in je eigen wereld bent.

Natuurlijk zijn er vele vormen van eenzaamheid. Neem de sociale communities van tegenwoordig, zoals Facebook, Hyves en Twitter. De een komt xc3xb3m in de vele 'zogenaamde' vrienden en weet van gekkigheid niet meer wie wie is, terwijl de ander er maar een aantal heeft en beweert alleen 'mensen toe te voegen die ik echt ken'. Heel mooi natuurlijk, terwijl de laatste situatie in mijn ogen minder eenzaam voorkomt dan de eerste. De grap hiervan is is dat juist die persoon met ik weet niet hoeveel vrienden als de 'populaire' gast wordt beschouwd. Hmm.
We kunnen ons sowieso gaan afvragen hoe 'sociaal' communiceren via een beeldscherm echt is. Ik durf er wel wat om te verwedden dat die socializer nog geen 80% van zijn vriendenverzameling geregeld spreekt, laat staan ziet. Gokje. Mijn ogen rollen echt niet in hun kassen als dit aantal 95% zou zijn.

Geen van bovenstaande voorbeelden geeft natuurlijk xc3xa9cht eenzaamheid weer. Dat is meer een gevoel, een stemming, een sfeer. Iemand kan vreselijk gelukkig zijn met enkel zijn buurman als praatpaal. En dan voor ogen houdend dat dat contact een keer per week is, wanneer de otto aan de straat wordt gezet. Is dat eenzaam? Niet als de persoon in kwestie dit niet zo ervaart.
Persoonlijk kan ik me heel eenzaam voelen in een grote groep mensen. Vanavond, tijdens een bijeenkomst, stond ik middenin een grote groep lachende mensen, krijsend, luisterend. Ik wilde het liefst nergens anders zijn dan op mijn heerlijke bank, onder een dekentje.. Allxc3xa9xc3xa9n.

Alleen is natuurlijk maar zo alleen.
Mxc3xa1xc3xa1r, soms is met z'n twee nog veeel eenzamer.
Soms.

Mijn hart danst in de aanblik van jou schoonheid. Ik moet mijn ogen sluiten om mijn hoofd niet op hol te laten slaan, wegkijken om mijn bewondering te verbergen. Een geur van de rozigste bloemen, een lach mooier dan miljoenen zonnestraaltjes. Ik ben gek op elke milimeter van je huid. Als je van me wegloopt, kijk ik net zolang tot ik je helemaal niet meer kan zien. En zelfs dan bonkt mijn hart als een bezetene. Nooit raakte ik je aan, iets wat ik nu liever wil dan wat dan ook. Het idee om je aan te raken maakt me duizelig van verliefdheid. Je moest eens weten.
Maar, liefde is niet in alle opzichten een zevende hemel. Want elk moment dat je uit mijn zicht verdwijnt, besef ik maar al te goed dat het onmogelijk is. Dat jij en ik nooit wij zullen zijn. Dat je verder van me wegloopt, elke dag opnieuw.
En dat je op een dag, in de glanzende zon, voor altijd van me weg zal lopen.